Hoogbegaafdheid

‘Hoogbegaafd’ is een complex en veelzijdig begrip waarvoor geen eenduidige, algemeen geaccepteerde diagnostische criteria bestaan. Vaak wordt gesproken van hoogbegaafdheid wanneer sprake is van een IQ van 130 of hoger. Tegelijkertijd laat onderzoek zien dat hoogbegaafd zijn meer omvat dan alleen een hoge intelligentie.

In verschillende wetenschappelijke modellen wordt hoogbegaafdheid beschreven als een combinatie van een zeer hoge intelligentie, oftewel een hoog ontwikkelpotentieel, en bepaalde persoonskenmerken.

Kenmerken die regelmatig worden gezien bij kinderen met een hoog ontwikkelpotentieel zijn onder andere een grote nieuwsgierigheid, creativiteit, een hoog leertempo, kritisch denkvermogen, een sterk rechtvaardigheidsgevoel, een grote behoefte aan autonomie en een hoge gevoeligheid voor prikkels en emoties. Ook stellen zij vaak hoge eisen aan zichzelf en beleven, denken en voelen zij intens.

Hoewel deze kenmerken regelmatig voorkomen, ziet hoogbegaafdheid er bij ieder kind anders uit. Sommige kinderen vallen op door hun snelle ontwikkeling, brede kennis en vele vragen. Andere kinderen laten hun capaciteiten juist minder zien omdat ze zich aanpassen aan hun omgeving. Hierdoor worden signalen van hoogbegaafdheid soms gemist of verward met bijvoorbeeld motivatieproblemen, perfectionisme, onderpresteren, angstklachten of gedragsproblemen.

Binnen onze praktijk spreken wij liever over een hoog ontwikkelpotentieel dan over hoogbegaafd zijn. Voor ons staat niet het label centraal, maar het begrijpen van het individuele kind. Ieder kind heeft unieke talenten, uitdagingen, behoeften en ontwikkelmogelijkheden.

Ons doel is inzicht te krijgen in wat een kind nodig heeft om zich optimaal te kunnen ontwikkelen, thuis, op school en in andere belangrijke leefomgevingen. Met behulp van breed diagnostisch onderzoek kunnen we dit samen in kaart brengen.